به حال غمزده ام آسمان زار گریست

سیه شبان مرا خون گرفت تا به سحر

ز بس که چشم شفق بر شبان تار گریست

چنان به ناله خروشید قلب نالانم

که سطر سطر زمان بر غمش گواهی داد

هزار مرتبه بانگ خدا خدا بر داشت

خیال روی تو امیدهای واهی داد

دهان شکوه گشودم به کاینات همه

به عرش و فرش خداوند ناسزا گفتم

ندیدم از غم و شادی به اختیارم هیچ

چو اختیار نبودم چه نا به جا گفتم

گذشت آن شب و صد ها شب دگر آمد

که همچنان ز فراق تو دل پریشانم

ستاره ها به نگاهم  به طعنه می خندند

هنوز هم من از این زندگی پشیمانم

با بانگ امیدت چه بی تابانه

از خاک بر شدم

نزدیکی ها امیدی بر نمی داد

چه عاشقانه به دورها نگریستم

و دورها چه بی صبرانه از پس نگاه

منتظرانه ام محو می شدند

و هنوز از باور عاشقانه ام تهی نشدم

که غریبانه از خاک پر شدم

تو ای بال و پر من

رفیق سفر من

می میرم اگه سایه ات

نباشه رو سر من

تویی خود ، خود عشق

که بی تو نفسم نیست

کجا تو خونه داری

که هرجا می رسم نیست

اهل کدوم دیاری

کجا تو خونه داری

که قبله گاهم اونجاست

هر جا که پا می زاری

اهل کدوم دیاری

گل کدوم بهاری

که حتی فصل پاییز

باغ ترانه داری

ای دلبرم ای دلبر

ای از همه عزیز تر

ای تو مرا همه کس

داشتن تو مرا بس

تو اومدی به خوابم

گفتی نیاز من باش

ترانه ساز من باشد

یه روزی راستی راستی

همون شدم که خواستی

 شدی تو ، سرنوشتم

برای تو نوشتم

خسته ی دین و دنیا

ملحد و بت پرستم

تویی تو مذهب من

من تو رو می پرستم

با همه ی وجودم

در طلب تو هستم

در طلب تو بودم

صدامو از تو دارم

اما تو رو ندارم

وای به روزگارم

تو ای بال و پر من

رفیق سفر من

می میرم اگه سایه ات

نباشه رو سر من