به حال غمزده ام آسمان زار گریست

سیه شبان مرا خون گرفت تا به سحر

ز بس که چشم شفق بر شبان تار گریست

چنان به ناله خروشید قلب نالانم

که سطر سطر زمان بر غمش گواهی داد

هزار مرتبه بانگ خدا خدا بر داشت

خیال روی تو امیدهای واهی داد

دهان شکوه گشودم به کاینات همه

به عرش و فرش خداوند ناسزا گفتم

ندیدم از غم و شادی به اختیارم هیچ

چو اختیار نبودم چه نا به جا گفتم

گذشت آن شب و صد ها شب دگر آمد

که همچنان ز فراق تو دل پریشانم

ستاره ها به نگاهم  به طعنه می خندند

هنوز هم من از این زندگی پشیمانم