هنوز آن نگاه اخرت را و آن چشم هایت را از یاد نبرده ام تو در صفحه سیاه زندگیم تنها ستاره عشق و

امید من بودی و هستی .

در یکروز بهار که آفتاب مهربان با سخاوت بر روی گل ها نور هستی می تابانید تو نیز مانند رنگین کمان

امید بر تن خسته و فرسوده من بر وجوه زخمی و بی رحم من عاشقانه تابیدی .

از گرمای بی نهایت درونت که از عشق سر چشمه می گرفت هر لحظه بیشتر در درونم نفوذ کردی آری

تو عشق را احساس را و هر چه را که می پرستیدی در رگ های خسته و نا امید من تزریق کردی تو از

خوبیها گفتی و من از پاکیهای تو از عشق و گفتی و من از چشم های خیس و گریان عاشق

آری تو قلبت را گشودی تا من در آن آرامگاه ابدی پناه گیرم و آرامش وصف ناپذیر را احساس کنم

ای مهربان چه شد که یکباره مرا از آشیانه ام راندی و مرا به دست سرد و بی رحم سرنوشت سپردی تو

دانستی که قلب مجروح و عاشق من تاب شکنجه های پایان ناپذیر دوری تو را ندارد .

تو خود دانستی که کسی را جزء تو ندارم و نمی خواهم در تنهائیها و انزواها پناه بی پناهم باشد .

 چرا ؟چرا پس از مدتی دوری تو مرا از یاد خود کوچ می دهی

اما این را بدان که پس از تو به انتظار پرنده های خوشبختی نمی مان که بر روی بام قلبم بیتوته کند هرگز !

و تو چون مصرع شعری زیبا خط برجسته ای از زندگی من هستی دفتر عمر مرا با تو شکوهی دیگر

هست باز هم قصه ای بگو تا به آرامش دل سر به دامان تو بگذارم و

                                                                                        در خواب شوم